Jedynym samolotem, ktory moglby bezkarnie opuscic Berlin, byl samolot konstrukcji alianckiej. W czasie wojny obie strony z powodzeniem uzywaly przejetych wrogich samolotow.
Wykorzystywano je do najrozniejszych celow; szpiegowskich, dywersyjnych, rozpoznawczych itd. Potencjalnie wiec, w podziemnym hangarze Berlina Luftwaffe mogla trzymac jeden czy kilka egzemplarzy, ktore wystartowawszy 30 kwietnia, lotnikom alianckim nie rzucilyby sie w oczy. Problem w tym, ze tym samolotem nie mozna bylo daleko doleciec. A przynajmniej nie tak daleko, by swobodnie, bez problemow i z nadmiarem mocy dotrzec – przykladowo – do Argentyny czy na Antarktyde.
Istnieje jeszcze jedna mozliwosc. Samolotem tym mogla byc jedna z konstrukcji samolotow odrzutowych, ktore Luftwaffe wprowadzila pod koniec wojny, zaskakujac Aliantow - jak bysmy to dzis powiedzieli - na calej linii. Tylko ktora ? Mysliwce Messerschmitt Me 262 (866 km/h), Me 163 (959 km/h) czy Heinkel 162 (840 km/h) by³y szybkie. Radziecki Jak-9D rozwijal predkosc 499 km/h, amerykanski DF4U-1 Corsair osiagnal 684 km/h, a North American P-51 B Mustang nawet 708 km/h. Wszystko to jednak zbyt malo, by doscignac niemieckie samoloty. Te jednak do ucieczki nie nadawaly sie z jednej, prozaicznej przyczyny - byly jednomiejscowe, co eliminowalo je, jako srodek transportu wiekszej ilosci ludzi. Mozna bylo posluzyc sie bombowymi Arado 234B o predkosci 742 km/h badz Heinklem 162 A - 840 km/h. Watpliwym jest jednak, by je wykorzystano.